Niestety, słyszę jak za oknem deszcz tłucze się o parapet.

Dziś nici z szaleństw przedpracowych.

Chyba wrócę do łóżka, bo jak stwierdził tadeuszbear: “świat na leżąco jest przyjemniejszy od tego na siedząco”.

Tak, tak napisał i to w sumie podczas dyskusji na temat moich fotek.

Jako, że dzisiaj przed pracą nigdzie się nie szwendam i z premedytację leniuchuję, wklejam jeszcze jedno zdjęcie z wczoraj.

Z Ciekockiej widok na Otrocz (skąd ta nazwa, kurcze, skąd ta nazwa!) i Zalasną.

Ku uciesze miłośników porannych iluminacji, wielbicielom Ciekockiej i na złość Asiji, która obudziła się wtedy, kiedy ja już składałem sprzęt, aby wrócić do domu. Niech żałuje jeszcze bardziej, że się wcześniej nie obudziła.

P.S. ewkaka43 dyskutując z Miśkiem, przytoczyła jeszcze jeden bon-mot, który mi się spodobał: “nieważne jak upadasz, ważne w jakim stylu się podnosisz”. Dobre!

Dziś sobie o nich przypomniałem, kiedy przewracałem się z boku na bok, próbując się skoncentrować na odmóżdżającej lekturze. Pomyślałem, że zajrzę do nich, zobaczę jak się mają.

Kiedyś było ich więcej. Można się było poczuć jak w dżungli. Rosochate paprotki, bluszcz pnący się po firankach i po ścianach, jakieś dziwaczne wielkie liście z białymi plamami… Wszystko wypielęgnowane, wychuchane i w ogóle!

Znikały po kolei, po tym jak mama zamieszkała u dziadka. Zabierała je gdzieś, rozdawała znajomym, próbowała ratować pupilki zaniedbane przeze mnie. I prosiła. Prosiła mnie, żebym raz, na jakiś czas zmoczył te, które zostały.

Wziąłem konewkę z łazienki i poszedłem do pokoju, w którym stoją. Zapaliłem światło. Obraz nędzy i rozpaczy. W trzech doniczkach stoją. Suche, rachityczne badylki. Miałem wrażenie, że kiedy zbliżałem się do nich, wyciągały ku mnie listki z nadzieją.

Polałem pierwszemu. Ależ się musiał ucieszyć! Już pewnie stracił nadzieję. To może wydać się niemożliwe, ale daję sobie rękę uciąć, że słyszałem chłeptanie i siorbanie. Lejąc drugiemu, sam nie posiadałem się ze szczęścia. Ileż można mieć satysfakcji z opieki nad tak kruchymi, bezradnymi roślinkami. W końcu cały ich los, w moich rękach!

Już miałem polać trzeciemu, i polałbym gdyby to, co działo się za oknem nie przykuło mojej uwagi. Odsłoniłem firankę i przyjrzałem się niebu. Zaczęło się! Szybko przeanalizowałem ile czasu zajmie mi przygotowanie sprzętu, ubranie się i dojście na Ciekocką. Czy zdążę jeszcze raz zgiąć przegub i uraczyć trzeci kwiatuszek małym strumykiem z naczynia? Doszedłem do wniosku, że nie!

„Wybacz, stary, wiesz jak jest”! tłumaczyłem spragnionej roślince i pośpiesznie zarzucałem na siebie ciepłe ciuchy. Czytałem gdzieś, że jak się mówi do roślinek, to lepiej im się rośnie, czy jakoś tak. „Spoko, mały! Jak wrócę, puszczę Ci Mozarta. Wiem, że to lubicie”!

Za nic nie chciałem przegapić takiego widowiska!

Cóż. Kwiatek wciąż czeka na wodę. Zazdrości podlanym kolegom. Mógłbym teraz wstać i go podlać. Ale w końcu jutro też jest dzień, prawda? Tyle wytrzymał, to kilka godzin go nie zbawi.

Pojadę niedługo do mamy. Mama wyjedzie po mnie na dworzec. Wsiądę do samochodu, pocałuję ją na powitanie, a ona zapyta się co u mnie. „Wszystko w porządku, mamusiu”! odpowiem „U twoich kwiatuszków też”.

Hehehe…

I teraz to będzie można poszaleć przed robotą!

A moja bezsenność, z którą już i tak zdążyłem się zaprzyjaźnić, pomoże mi w tym.

Zamordowali je!

Przeglądamy przedwojenne mapy topograficzne i szukamy. Napisała mi kiedyś moohra, że od Bodzentyna do Nietuliska i od Baćkowic do Cisowa było… 96 wiatraków. Kiedy ja liczę kółeczka z ząbkami, szybko tracę rachubę. Wstaję i zaczynam nerwowo kręcić się po pokoju. Jak mantrę powtarzam dwa znane słowa, z których przyzwoitsze to: „mać”.

Wczoraj wybrałem się w miejsce, gdzie stał jeden z młynów. W jego sąsiedztwie były jeszcze dwa. Pewnie straciły rację bytu, kiedy nurt Lubrzanki został uregulowany poprzez spiętrzenie jej wód i wybudowanie zbiornika w Cedzynie. A może zniknęły jeszcze wcześniej. Nie wiem, czy jest kogo pytać. Po drugiej stronie rzeki gęsta zabudowa. Domy, których tu nie było. Nowych właścicieli działek pewnie mało interesuje historia okolicy.

Szedłem wzdłuż rzeki obszczekiwany przez miejscowego burka, który poczuł się w obowiązku poujadać trochę na intruza. Ale żeby przeskoczyć rzekę i go pogonić, to już nie. Leniwe są te dzisiejsze kundle, leniwe!

Na mostku w Cedro-Mazur zdjąłem karple i postałem trochę. Gapiłem się trochę w szemrzącą wodę z nadzieją, że może ktoś będzie przechodził, i może będzie coś wiedział. Jakiś pan na pobliskiej posesji, pewnie zaniepokojony nieznajomym gościem fotografującym okolicę, wyszedł, aby mi się przyjrzeć, ale zaraz wrócił do domu. Nici z wywiadu.

Wrócę tu jeszcze.

Godzina piąta rano w niedzielę. Nawet kierowca autobusu nie wie jak obudzić automat bietowy, który zapewne odsypia po pracowitej, sobotniej nocy. Jadę na gapę, ale uczciwie. Lubię tak.

Pół godziny potem kolejny, spóźniony autobus. Jakieś kłopoty z ogrzewaniem chyba, bo kierowca krząta się po nim sprawdzając i dopiero rusza.

Opuszczamy miasto i jedziemy przez Cedzynę i Radlin. Patrzę na mijane domy. W niektórych oknach świeci się. Zastanawiam się, co robią Ci ludzie, krzatający się o tak wczesnej porze. Spać nie mogą, czy co?

Wysiadam za skrętem i uważam, żeby nie wywinąć orła na strasznie śliskim asfalcie. Świetnie! Obudziłem się wcześniej niż odwilż. Będzie łatwiej.

Boję się, że karple nie sprawdzą się na mokrym śniegu. Że okażą się zupełnie nieprzydatne. Po dotarciu na niewielkie wzniesienie, z którego wydłubywano niegdyś budulec, z radością stwierdzam, że się mylę. Skubańce robią dużo nieprzyjemnego hałasu, ale jednak ułatwiają życie.

O siódmej rano na polach na Zdobcu, oprócz wiatru, słychać dzwony niestachowskiego kościoła. Ciekawe, jak brzmiałyby tu kuranty. Pewnie ponuro i złowieszczo. Może lepiej, że ich nie słyszę.

Jest już całkiem widno. Zaraz zrobi się cieplej. Idę nad Lubrzankę. Chcę zobaczyć kilka miejsc, zanim odwilż zacznie dzisiaj swoją szychtę.

Buty trekingowe, ocieplane spodnie, stuptuty, rakiety śnieżne, statyw, aparat… Te rzeczy pomagają na bezsenność. Nie ułatwią zaśnięcia, ale przynajmniej oderwą od jałowych myśli, które zostaną w łóżku, bo i tak nie chce im się wstawać.

Na przykład sił mu nie staje.

I tak było w tym przypadku.

Ale dobrze, że już wcześniej wiedziałem, że nic ze spotkania z Wymarzoną nie wyjdzie.

Chyba ją widziałem z daleka nawet, ale nie jestem pewien.

I tak bym nie dał rady.

W taki mróz, samojeden…

Przydałoby się przynajmniej samowtór, albo samotrzeć.

Może jak się zrobi cieplej, i jak dni się zrobią dłuższe.

Przynajmniej kolejny cel mam.

A tak było, jakeśmy z Jagną dawali w piątek czadu o wschodzie słońca.

Na karplach.

Jagnie dziękuję za przeuroczy poranek na grzbiecie Pasma Masłowskiego!

A co do Wymarzonej, to chyba sobie dam na razie spokój.

Nie ucieknie mi nigdzie.

I żeby Ją zdobyć, zdobywa się na największe poświęcenia.

Aby na nią wejść, móc się na niej położyć, na przykład faceci starają się podnieść swój status materialny zaopatrując się w różne niepotrzebne do niczego rzeczy.

Kupują se wypasione rowery, motory, tudzież inne Mercedesy.

Ja jestem zdeterminowany do tego stopnia, że zdecydowałem się na napęd rakietowy!

Widać go między nogami moimi a nogami nadobnej koleżanki.

A zdjęcie robił Szkielu, kiedy staliśmy przy koksowniku.

Teraz, to ja muszę Ją zdobyć!

Nie ma bata!

Jednak dziś, w drodze do pracy, nieoczekiwanie poczułem się o wiele lepiej.

Podobno przed śmiercią się polepsza…

Ale śmierć nie nadchodzi póki co.

Recytuję sobie więc pod nosem “Когда я отпою и отыграю..” i ciągnę dalej.

Przeleciał mi film życia przed oczami.

A właściwie kilka folderów sprzed lat.

I przypomniałem sobie, że na przykład ta niżej…

… była kiedyś moja!

Pan Kazik pozwolił mi się nią bryknąć.

Coś absolutnie niesamowitego!

Popchnąłem dźwignię, a to cholerstwo ruszyło i przejechało kilkanaście metrów.

Skoro ujarzmiłem takiego potwora, to tej, na którą się czaję, też dam radę!

A co!

Zamieszczam tu bez jej zgody.

A co mi zrobi!